Zoeken

Wat ik ons voor 2022 graag wil meegeven uit "Een nieuwe aarde tien jaar later" het voorwoord dat Eckhart Tolle schreef 10 jaar nadat zijn boek "Een nieuwe aarde" voor het eerst verscheen.


"..Is er een "nieuwe aarde" aan het ontstaan, een wereld waar de egoïstische bewustzijnsstaat in zijn waanzinnig disfunctionele manifestaties, zowel individueel als collectief, is opgelost of op zijn minst is verdwenen, en waar mensen niet langer onnodig lijden voor zichzelf, elkaar en ook niet langer creëren voor andere levensvormen op de planeet?


Als we uitsluitend uitgaan van de informatie die we dagelijks via de nieuwsberichten en de reguliere media ontvangen, dan zal onze beoordeling van de stand van de mensheid in dit nieuwe millennium noodzakelijkerwijs overweldigend negatief zijn, en zullen we hoogstwaarschijnlijk tot de deprimerende conclusie dat er niets is veranderd.


Er gebeuren zoveel positieve dingen die niet als nieuwswaardig worden beschouwd, maar die in feite van veel grotere betekenis zijn dan al die dagelijkse handelingen vanuit onbewust-zijn. Er is een groeiend besef van de intrinsieke eenheid van alles wat bestaat, zodat we meer en meer een besef en diepe bezorgdheid zien voor onze medemensen, de talloze dieren die onze reisgenoten zijn, en de planeet zelf.


Een dergelijk bewustzijn houdt in dat er inderdaad een vermindering van het ego is bij een groeiend aantal mensen, en in sommige delen van de planeet meer dan in andere. Deze vermindering van het ego geeft aanleiding tot empathie en mededogen die verder gaan dan tribale, raciale, nationale of religieuze voorkeuren. Het zijn die eigenschappen die ons echt menselijk maken.



Omdat we ons niet langer identificeren met onze mentale standpunten, zijn we in staat om tolerant te zijn voor de overtuigingen en perspectieven van andere mensen. We kunnen tijdelijk ons ​​eigen perspectief verschuiven en de dingen door hun ogen zien. Hiermee komt het vermogen om compromissen te sluiten in onze interacties met anderen, wat een voorwaarde is voor elke vreedzame co-existentie.


Het ego, en vooral het collectieve ego, versterkt zichzelf door de nadruk te leggen op het 'anders-zijn' van anderen. Met andere woorden, het ego heeft een 'vijand' nodig om te kunnen voortbestaan. Vandaar de weigering om compromissen te sluiten.


Totdat het nieuwe bewustzijn, dat op gewaarzijn is gebaseerd, groeit en steviger verankerd raakt in de menselijke psyche, kan een tijdelijke regressie naar de egoïstische bewustzijnsstaat (of liever onbewuste) gemakkelijk plaatsvinden. Gedachten kunnen zich verspreiden als een virus, en als gedachten zich vermenigvuldigen in de collectieve psyche, vervormen ze onze waarnemingen en zorgen ervoor dat we handelen alsof ze waar zijn, en zo manifesteren ze zich vervolgens als onze realiteit.


Net zoals de rups disfunctioneel wordt kort voordat hij zijn metamorfose tot vlinder ondergaat, zal de egoïstische bewustzijnsstaat, die in de meeste landen of organisaties nog steeds vaker voorkomt dan het ontwaakte bewustzijn, waarschijnlijk steeds disfunctioneel worden en een groeiend aantal acute crises veroorzaken, die vele delen van de planeet treft, evenals onrust en afbraak.


Tot op zekere hoogte gebeurt dit al. Dit is niets om bang voor te zijn. Als je aanwezig blijft en niet bezwijkt voor angst, als je de media niet gelooft wanneer ze je vertellen dat je bang moet zijn, zullen deze dingen je niet diep raken. Acute crises en disfunctie gaan altijd vooraf aan of vallen samen met elke evolutionaire vooruitgang of bewustzijnswinst. Alle levensvormen hebben obstakels en uitdagingen nodig om te kunnen evolueren.


In het geval van het ego worden de meeste uitdagingen die het tegenkomt door zijn onbewuste patronen zelf gecreëerd. Uiteindelijk brengt het ego zijn eigen ondergang teweeg. In die zin kan het worden beschouwd als een noodzakelijke voorloper voor de volgende fase in de menselijke evolutie, namelijk het ontwaken van het bewustzijn.


We bevinden ons momenteel in de vroege stadia van dit ontwakingsproces, maar het versnelt. Als je dit leest, ben je al een essentieel onderdeel van dit proces.

De belangrijkste factor in dit alles is je bewustzijnsstaat in de enige tijd die er is: het Nu!


Zorg ervoor dat het huidige moment je vriend is, niet je vijand. Eer het door er je volle aandacht aan te geven. Waardeer het door er dankbaar voor te zijn. Raak er innerlijk mee uitgelijnd door het toe te staan ​​te zijn zoals het is. Dat is het ontstaan ​​van de nieuwe aarde.


Eckhart Tolle"


Ja, ik praat met de tuin. Niet zodat je het kunt horen natuurlijk, maar ik geloof in focus bij wat ik doe en ook dat mijn intenties kracht hebben. Wanneer ik de grond bewerk "zeg" ik "dat de grond maar veel leven mag herbergen en leven zal voortbrengen". Wanneer ik zaai zeg ik "dat je maar een mooie gezonde plant mag worden". Wanneer ik oogst (nooit alles) zeg ik "dankjewel voor de gulle gaven".


Vanochtend heb ik de gedroogde goudsbloemblaadjes "geplukt". Met muziek van Mertens erbij ben ik dan heel geconcentreerd, haast meditatief, bezig. Ze zijn mooi droog geworden in mijn zelfgemaakte droogkruk.

Ik geef alles Jitske's wichtkracht mee. Zo eer ik ook mijn voormoeders. De naam Jitske kreeg ik van de moeder van mijn vader. De moeder van mijn moeder was ook altijd met natuurlijke middelen bezig, zoals koolbladeren bijvoorbeeld. Dat vertelde mijn moeder laatst. En ik eer mijn Drentse achtergrond en terugkeer naar Drenthe op het Balloërveld met het woord "wicht". Ik hou gewoon van zo in het leven staan en mij op die manier te verbinden.

Links ligt gekochte (van een goed merk en biologisch) pepermunt en rechts pepermunt die ik zelf droogde. De kruiden behouden zo mooi hun kleur in de donkere kruidenkamer (waar het nu te koud is om te drogen) en in de droogkruk. Om het zo te houden wil ik ze ook donker bewaren. Daarvoor komen de door mijn moeder gespaarde stroopblikje goed van pas. Ik heb ze in een leuk kleurtje gespoten, want het oog wil natuurlijk ook wat. Het liefst doe ik aan hergebruik en dat is zo ook weer gelukt.

Groene groet,

Jitske



Vier meidoornstekken konden worden opgehaald voor de oogsttuin. Ze hoort hier thuis, de meidoorn, vind ik. Het is de bedoeling om een oude haag te maken, samen met beuk en hulst, om de oogsttuin aan de noordzijde te beschermen tegen de wind. De noorderwind kan behoorlijk huishouden over het open veld. Bovendien wordt de haag een fijne plek voor vogels om in de schuilen en insecten kunnen profiteren van de bloemen. Zowel de jonge blaadjes als de bessen zijn eetbaar voor ons.


Er blijkt een Vlier te staan tussen in de bestaande haag (voor privacy bij het huis) aan de westkant. Die geven we een nieuwe plek waar de struik de ruimte heeft. Ik verheug me nu al op de bloesem (voor thee en wellicht een keer voor pannekoeken) en de bessen voor de siroop.

Er mag ook een vijver worden opgehaald. Precies de goede maat voor "Het Wilde Veld". Een natuurlijke poel lukt hier niet vanwege de te lage grondwaterstand. Er zijn natuurlijk de Drentsche Aa en sloten dichtbij, maar wat water op het erf geeft toch meer biodiversiteit en een plek voor planten die houden van natte voeten.

En de vijver is er nog niet (die wordt volgende week gehaald) maar vanochtend lag er voor de deur uitgegraven (vanwege het onderhoud van de sloten) lisdodde. Dit zal als plantafval worden afgevoerd, maar het is vast wel ok als er een klein stukje in de oogsttuinvijver wordt gezet. Lisdodde is ook eetbaar, dus ik ben benieuwd.


Zonder investeringen (alleen tijd en energie) wordt de oogsttuin steeds completer.